:
خدایا:در بندگی ثناگو و شاکر توام و نعمتهای بس فزونت را سپاس میگویم.
خدایا:سرگشته و حیران در بیراهه زندگانی گام نهادم غرق تماشای زیباییهای خیره کننده طبیعت تسلیم به اطاعت از نفس شدم منفعل و شرمسار به سویت بازگشتم از تو پوزش می طلبم
خدایا:از گمراهیهای زیان بار غرور و خودپسرستی در هیاهوی حیات به توپناه می برم و در ادامه مسیر زندگانی برای رسیدن به کمال از تو استعانت می جویم تا جهت نیازهایم هر چند بزرگ یا کوچک در برابرآفریدگانت که از صراط مستقیم تو به دور و تکبر و خودبینی غوطه ورند سر تعظیم فرود نیاورم و روزی خود را از تو بخواهم و نه از آفریدگانت : | 
