...............حقیقت تلخی است ولی

با سرعت انگشتانش را روي دكمه‌ها فشار مي‌داد و حروف به سرعت به هم مي‌چسبيدند و روي صفحه حك مي‌شدند.
«از همان روزي كه تو را ديدم فهميدم كه تو با همه فرق داري. تو مثل دخترهاي ديگر نبودي و نيستي. و شايد براي همين است كه من عاشقت شدم و دوست دارم بداني كه تو اولين و آخرين عشق من هستي, براي هميشه.»
فكر كرد همين‌قدر كافيه. بيشتر از اين ممكن است مصنوعي بشود. حالا فقط بايد براي چهارتايي‌شون ميل مي‌زد و منتظر جواب مي‌ماند.

می رم جای من اینجا نیست

عشق تو زیبا نیست

رویا نیست

می رم جایی که دریا نیست

اسم تو رویا نیست

غوغا نیست

می رم تا تو آروم شبا چشات بسته شه

دیوار اتاقت از عکسم خسته شه

می رم تـــــــا بارون     منو   یاد  تو   نندازه

می رم یه جای تازه     می رم یه جای تازه

می رم با چشمای خـیس و قلب بی گناه

می رم حتی نمی ندازی به من   یک نگاه

هر جا می رم امــا بـــازم یادت   می افتم

اینو به همه گفتم        اینو به  همه گفتم

کاش می شد تو ببینی من اینجا چه تنهام

وقتی که تو نباشی به هم می ریزه دنیـام

اینجا کسی نیست با چشمای باز و روشن

بی تو چه غریبم من

می رم جایی که دریا نیست

عشق تو زیبا نیست

رویا نیست

توي يک روز پاييزي گمش کردم

نمي دانم بين برگهاي زرد و نارنجي زير پاي رهگذران خرد شده يا
مثل يک قطره باران به اقيانوسي افتاد
!!شايد هم باد شده و قايق کاغذي پسر بچه اي را هل ميدهد
من همه جا دنبالش گشتم
از کوهها بالا رفتم و
جنگلها را گذراندم
تمام اقيانوسها زا پارو زدم
به اميد اين که دوباره ببينمش
اما وقتي به تو نگاه کردم
فهميدم چه قدر به من نزديک بود وهيچ وقت او را نديده بودم
در لبخند زيباي " تو........

i hAve sAid nOthing
becAuse there is nOthing i cAn sAy
thAt would describe how i feel
As perfectly As you deserved it.

هوای گریه دارم تو این شب بی پناه

دنبال تو می گردم دنبال یه تیکگاه

دنبال اون دلی که تنهایی رو می شناسه

دستهای عاشق من لبریز التماسه

گفتم شايد نديدنت از خاطره‌ات دورم كنه
ديدم نديدنت فقط ميتونه كه كورم كنه
گفتم صداتو نشنوم شايد كه از يادم بري
ديدم تو گوشهام جز صدات نيستش صداي ديگري
نديدن و نشنيدنت عشقتو از دلم نبرد
فقط دونستم بي تو دل ، پرپر شد و گم شد و مُرد ...
بعد از تو باغ و سبزه ها حتي يه غنچه گل نداد
همش ميگفتم با خودم نكنه بميرم و نياد
اين روزا محتاج توام ، من نميگم دلم ميگم
فردا اگه مُردم نيا ، چه فايده نوشدارو ديگه ...
نديدن و نشنيدنت عشقتو از دلم نبرد
فقط دونستم بي تو دل ، پرپر شد و گم شد و مُرد ...

  چه نابرابرانه است جنگ من و تو 

   قبول ندارم

به جنگ آمده ای بی خبر و تیغ عشق آوردی؟؟                                                        

  حساب نکردی که من به جز تو هیچ ندارم........                                      

بدترین درد این نیست که......عشقت بمیره....

بدترین درد این نیست که.....به اونی که دوسش داری نرسی.....

بدترین درد این نیست که.......عشقت بهت نارو بزنه..........

بدترین درد اینه که عاشق یکی باشی و اون ندونه.....

چه زیباست به خاطره تو زیستن و برای تو ماندن و به پای تو مردن

 و به پای تو سوختن و چه تلخ و غم انگیز است دور از تو و بدون تو

زیستن و برای تو گریستن. و به عشق و دنیای تو نرسیدن.ای کاش

میدانستی بدون تو مرگ گواراترین زندگی است.

 بدون تو و دور از دستهای مهربان تو و به دور از قلب حساست زندگی چه تلخ و نا شکیباست...

ای کاش کسی صدای سکوتم را می شنيد ای کاش دليلش را می پرسيدی و ای کاش ................فريادم در گلو خفه نمی شد ای کاش ضربان قلبم را فقط خودم حس نمی کردم ای کاش ................................. شايد................................. در خودم خفه نمی شدم .

!از ارتفاع مي ترسم

کاش ميتونستم همسفر تو باشم....

اما اونقدر مغرورم که اين و هيچوقت بهت نميگم....

نميگم که آرزو دارم بهت بگم که تو همونی که

ميتونی تسکين دردای من باشی....

اما من.....هيچوقت به روی خودم نميارم که

 به تو احساس دارم.

نميخوام غرورم بشکنه.........

يه ذره دروغ گفتم......

ميترسم......

ميترسم.همين رو هم از دست بدم...

من که به خط و خبری از تو قناعت ميکنم...

اما خودت ميدونی که.......

هر آفرينشی يه عشقی داره....

بی خيال....

من اصلآ هيچکس رو ديوونه وار و زيادی دوست ندارم...

اصلآ تو رو هم دوست ندارم....

کی گفته دارم بهت عادت ميکنم؟؟

تو هم برای من کسی هستی مثل بقيه آدما.......

من که تورو اهلی نکردم.....

تو که گل سرخ من نبودی......

همه شب ها مثل همند......

همشون....

بيخيال......

باز دروغ گفتم...

ميخواهم بگذرم،

بگذرم از هر آنچه که تو نديدی و من احساس کردم

تو نشنيدی، هر چند بار که من گفتم و تکرار کردم

ساختم و تو خراب کردی

و من چقدر تشنه حرفهايی بودم که تو هرگز نزدی

اشک ريختم،

برای هر آنچه که به باز تفکرم افزودی

و مشکلاتی که به جانم انداختی

برای روزهايی که چه نيازمند تو در کنارم بودم

برای خودم، که چگونه غرق تو شدم

تويی که هرگز مرا نشناختی و قدرم را ندانستی

و بياد آوردم،

خودم را،

که چگونه پر از ايده هاو تفکرات بزرگ بودم

چگونه پرواز را دوست داشتم

و تو را،

که بالهای مرا شکستی

همچون قلبم

می خواهم بگذرم،

از تو!

از عشق ويران کننده تو

از منی که با تو بوجود ميامد

و چه غريب بود

تو را هميشه در تکه ای از قلبم نگهداری خواهم کرد

و دوست خواهم داشت

چه بسا که عشق من به تو حرام است

پس بگذار تا بگذرم

قلب اين پرنده امروز از پيش تو پرواز خواهد کرد

حرفهاي ما هنوز نا تمام

تا نگاه ميكني ,

وقت رفتن است

باز هم همان حكايت هميشگي!

پيش از آنكه با خبر شوي

لحظه عزيمت تو نا گزير ميشود

آي......

اي دريغ و حسرت هميشگي!

ناگهان چقدر زود دير ميشود

يکی بود يکی نبود ..يه خدا بود با يه دريای کبود که همه بهش می گفتن

اسمون..يه زمين بود و يه شهر و يه غريب با يه جاده که مسافری نداشت...

توی اين شهر غريب يه کسی شايد مثل يه دخترک هميشه دنبال گمشدش

می گشت اما اون گمشدشو نديده بود فقط از شدت غصه غروبا يه چيزی

مثل بلور لای اشکاش می شکست و روی گونه هاش ميريخت

گونه هاش از غم اونی که نميدونست کيه غرق بارون ميشدن...

نميدونست اونی که قراره از راه برسه شبنمو از چشای چند تا غريب پاک

ميکنه..

دخترک ديوونه بود طاقتش مثل عمر گلا رفته بود از کف و پرپر شده بود...

يه شب نيلی و شفاف تو يه پاييز قشنگ وقتی ادما همه تو خواب و روياشون

بودن...

دخترک دستشو برد به اسمون با همون لحنی که برگای مسافر با درخت

حرف می زنن با خدا غرق تمنا شد و راز....

دخترک فهميده بود يه کسی که مثل هيچ کسی نباشه يه روز

مثل يه رويای عجيب مياد و دور غصه هاشو خط می کشه...

زبون فرشته های عاشقو يادش ميده اما اون چه شکليه؟؟

دخترک ادم عجيبی بود ..عاشق چشمای بارونی و خيس و دلای ابری و پاک

که می خوان با يه اشاره برسن به اسمون اما دوره راهشون....

يه روزی که مثل هيچ روزی نبود ..يه فرشته که مثل هيچ کسی نبود

با دو تا چشم نجيب که دل تموم ادم هارو مبتلا می کرد...

با يه لبخند قشنگ اومد و واسه هميشه دل دخترک رو برد...

دخترک حالا ديگه تنها نبوداون حالا يه چيزی داشت که ديگه خريدنی نبود

چون خدا اونو برای دخترک اورده بود

قهرمان روياهای سبز دخترک همونی که دخترک عاشق چشماش شده بود

همونی که دخترک با ديدنش ديوونه شد عاقبت اومد و موند

نازنين ما از همون لحظه اول دل دخترک رو برد به يه جايی که نميدونم

کجاستشايد از کهکشون های اسمون هم دورتره.....

دخترک يه روز دلو به دريا زد ..تو چشمای ناز عشقش نگاه کرد..

با يه شرم خيلی اروم بهش گفت دوست دارم

زندگيش بود و همين يه دلخوشی که از اسمون اومده بود تا نذاره

دخترک بيشتر از اين بين ادمهای خشک و قهوه ای بی پناهی بکشه..

خلاصه زندگی اين دخترک گلای کوچيک حقيقته که تو حاشيش فقط

با خط سرخ نوشته:

بمون ..تو بری موندن من معنی ديوونگيه...

اخرين حرفم اينه....

تو بری اخر اين زندگيه..

بارون می اومد...........

دلم گرفته بود رفتم زير بارون........

صورتمو گرفتم به طرف اسمون داد زدم گفتم خدايا مگه من چی کار

کردم؟؟؟؟؟؟

خدايا به همين بارون قسمت ميدم يا اين چيز هارو تموم کن يا منو

راحت کن......

زدم زير گريه...

صورتم خيس شد اما از بارون چشمام....

يادم اومد يه روزی اينو بهم گفتی هر وقت بارون اومد بدون دارم

پشت ابرا گريه ميکنم...

صدات زدم اما کسی جوابمو نداد زدم زير گريه....

بهم گفتی اگه وقتی بارون می آد ارزو کنی بر اورده ميشه...

منم از ته دل ارزو کردم که......

اومدم پايين صورتم خيس شده بود همه بهم گفتن چه بارونی می آد

اما هيچ کس نفهميد صورت من از بارون چشمام خيس شده...

شب که می رسد به خودم وعده می دهم

که فردا صبح حتما به تو خواهم گفت...

صبح که فرا می رسد و نمی توانم بگويم

رسيدن شب را بهانه ميکنم.....

و باز شب می رسد و صبحی ديگر...

و من هيچ وقت نمی توانم حقيقت را به تو بگويم...

بگذار ميان شب و روز باقی بماند که

چه قدر..

دوست دارم....

^{_{خيلي سخته چيزي رو که تا ديشب بود ياد گاري}}

^{_{صبح بلند شي و ببيني که ديگه دوسش نداري}}

 

شاید اکنون به یاد نمی آوری که برای اولین بار ،در چه زمان ودرکدامین لحظه به فریاد گفتم:من عاشق تو هستم!!!ديگر نيازی نيست به يادآوری ديگرگذشته است !!!ديگربسی گذشته است!!!
اما قبولم کن به گونه عاشقی که به جز عشق هیچ ندارد وباورم کن همچون گیاهی از عشق ،روییدنی از عشق ،بودنی از عشق
و پناهم بده ای محبوب!!!

خدا چرا عاشق شدم....؟

گفتي:                                                                 
 بيا.
       
راه قلبت را

نشانم دادي.

حالا که آمده ام

چنان نگاه مي کني

گويي

نشاني را

اشتباه آمده ام.